La zapatera prodigiosa

Autor: Federico García Lorca

Un maduro zapateiro casa cunha moza nova e atractiva, matrimonio que, en realidade, non comprace a ningún dos dous. Ela afánase en pregoar pola veciñanza a súa longa lista de pretendentes, mentres el, na taberna, laméntase por acceder a tal unión. Chega un momento no que o zapateiro debe tomar unha decisión...

"La zapatera es una farsa, más bien un ejemplo poético del alma humana y es ella sola la que tiene importancia en la obra. (...) El color de la obra es accesorio y no fundamental como en otra clase de teatro. Yo mismo pude poner este mito espiritual entre esquimales. La palabra y el ritmo pueden ser andaluces, pero no la sustancia... Desde luego, la zapatera no es una mujer en particular, sino todas las mujeres. (...)"

Federico García Lorca

Don Juan Tenorio

Autor: José Zorrilla

Edición: Ana Alcolea

Don Juan é un dos personaxes literarios máis xenuínos que España achegou ao universo das letras. Aínda que Zorrilla non inventou a Don Juan, elevouno á categoría de mito que hoxe ten. A súa obra recolleu toda a tradición "donxoanesca" e aderezouna con elementos relixiosos e románticos. O autor conseguiu facer dos seus personaxes un arquetipo humano, cuxas características dificilmente poden ser imitadas sen caer no plaxio. Don Juan, libertino, mullereiro e xogador, convértese en referencia dun modelo de home enfrontado á morte a ao amor, á castidade e á paixón. Todo iso, a través duns versos habilmente trazados, que están na memoria de todos. Porque, quen non coñece estas inmortais palabras?:

¡Ah! ¿No es cierto, ángel de amor,

que en esta apartada orilla

más pura la luna brilla

y se respira mejor?

Fas e Nefas

Autor: Eduardo Blanco Amor
Ilustrador: Xan López Domínguez

Este libro é unha reedición de catro textos da etapa arxentina de Blanco Amor publicados no seu momento no volume Teatro pra a xente.

Fas e Nefas ou Fantasía escolar pra nenos dun colexio luxoso... desenvolve nun castelo medieval a aventura dun rescate no que o heroe, Fas, é un rapaciño servo. Enfróntase ás forzas do mal axudado polo Pantasmo, que resulta ser Galahaz, porque alí ninguén é o que parece, nin sequera as curuxas, faisáns enfeitizados que non queren ser desenmeigadas para non ir á pota.

As outras pezas son:

• A medosa Blandina: é un diálogo entre un mozo e unha moza de volta dunha romaría, na que ela xoga coas palabras insinuantes e pícaras.
• A lebre das ánimas: desenvolve o desexo envexoso dun labrego por ter a comida máis farturenta entre os seus iguais na festa da aldea. Para iso vai á caza de dúas lebres, das que unha escapa (a ofrecida ás Ánimas se tiña éxito)
• A tía Lambida: a señora Castora está sempre abrumada polas peticións dos seus veciños, quen a coñecen por "sete alcumes" (cando unha veciña a chama interesadamente polo nome non merece o seu favor). Ata que, farta de tanto abuso, se mete co cura cando a chama polo alcume.

El maleficio de la mariposa

Autor: Federico García Lorca

El maleficio de la mariposa, escrita no 1919 e orixinalmente concibida como drama para a infancia, conta a historia duns insectos: o Poeta Curianito, despreza á adiñeirada Curianita Silvia por unha bolboreta ferida. Este amor imposible faino tolear ata a súa morte. Outros simpáticos personaxes/insectos como o Alacrán e outras cascudas interveñen engadindo comicidade e dramatismo á simple historia. Como na maioría da obra dramática de Lorca, o tema do amor e da morte, prevalecen.

Prólogo: "La comedia que vais a escuchar es humilde e inquietante, comedia rota del que quiere arañar a la luna y se araña su corazón: el amor, lo mismo que pasa con las burlas y sus fracasos por la vida del hombre, pasa en esta ocasión por una escondida pradera poblada de insectos donde hacía mucho tiempo era la vida apacible y tierna".

Las sillas

Autor: Eugène Ionesco

Unha parella de anciáns rodéase de cadeiras esperarando a un gran número de invitados imaxinarios que, á súa vez, agardan a chegada dun orador xordomudo e clarividente que lles dará a ansiada resposta, a milagrosa fórmula: o sentido mesmo da vida.

"Nadie piensa sin embargo en las sillas. Es curioso, nadie piensa que un día (un maldito día) se le pueda romper una pata a una silla o sea pasto de la carcoma (...). Nadie piensa en las sillas, o quizás lo que pasa es que pensamos que las sillas aguantan todo lo que les echen".

(José F. de la Sota)